مقدمه و هدف: دیابت قندی یکی از بیماری های شایع و خطرناک است که مطالعات زیادی جهت ارتقای کنترل آن انجام ولی با توجه به ناکافی بودن روش های معمول جهت ارتقای کنترل دیابت ، این مطالعه کیفی به منظور بهینه سازی آموزش نوجوانان جهت ارتقای کنترل دیابت آنها انجام گردید.مواد و روش ها: تحقیق حاضر یک تحقیق عملکردی مشارکتی بود که در آن 10 نفر از پرسنل مرکز دیابت و 74 نفر از نوجوانان دیابتی و خانواده های آنان شرکت داشتند که با 7 نفر از پرسنل و 14 نفر از نوجوانان وخانواده آنان مصاحبه های عمیق 65 الی 120 دقیقه ای انجام تا مشکلات شناسایی شوند، پس از شناسایی مشکلات توسط مشارکت کنندگان، جلسات بحث های گروهی جهت طراحی برنامه برگزار شد و با تشکیل جلسات هدایت کننده تصمیمات اجرایی برای برنامه های آموزشی که توسط مشارکت کنندگان در اولویت قرار گرفته بودند انجام شد، پس از اجرای برنامه های تغییر مجددا 21 مصاحبه با مشارکت کنندگان اجرا و مقایسه قبل و بعد از برنامه های تغییر انجام وارزشیابی شدند، علاوه بر این در بخش کمی میزان قند خون و HbA1c اندازه گیری شدند که با آزمون آماری تی زوجی و اطلاعات کیفی بامقایسه مداوم مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: با بهینه سازی آموزشی، تزریق ناصحیح انسولین به تزریق صحیح، عدم شناخت نسبت به رژیم غذایی به شناخت نسبت به رژیم غذایی، مراجعه ضعیف به مرکز برای دریافت مشاوره به مراجعه مرتب برای دریافت مشاوره، بی توجهی نسبت به کنترل قند خون و HbA1c به کنترل مرتب قند خون و HbA1c تغییر یافت؛ علاوه بر تغییرات کیفی تغییرات کمی اندازه گیری قند خون ناشتا از 65.69±189 به 59.42±141.08  HbA1C PV=0.002از 1.35±8.45 به.89 ±6.98  (PV=0.0001)مشاهده شد.بحث و نتیجه گیری: با بهینه سازی آموزشی، باتوجه به نتایج بدست آمده ناشی از تغییرات نشانگر ان است که کنترل دیابت در نوجوانان ارتقاء یافته است.

هدف: آگاهی و مشارکت شهروندان در بهبود اداره امور عمومی و ارتقای کیفیت تصمیم ها و سیاست های دولت نقش شایان توجهی دارد. در پژوهش حاضر تلاش شده است، مشارکت شهروندان در حوزه بودجه ریزی از لحاظ نظری بررسی شود. روش: این پژوهش از نوع کیفی و مبتنی بر رویکرد نظریه پردازی داده بنیاد است. در این پژوهش 18 نفر از صاحب نظران و محققان حوزه های علوم سیاسی، اجتماعی و مدیریت دولتی مشارک کردند که به روش نمونه گیری هدفمند و گلوله برفی انتخاب شدند. یافته ها: نتایج تجزیه و تحلیل داده ها نشان داد که آگاهی سیاسی شهروندان، عبارت اند از: آگاهی سیاسی مجازی، توانمندی سیاسی شهروندان، دانش استفاده از شبکه های مجازی، آشنایی با ابزارهای سیاسی، آگاهی شهروندان از حضور سیاسی در شبکه های مجازی، فعالیت های مجازی شهروندان در احزاب و تبادل نظر در شبکه های اجتماعی مجازی. همچنین آگاهی سیاسی/ محلی شهروندان عبارت اند از: آگاهی شهروندان از اولویت های محلی، آگاهی شهروندان از هزینه های محلی، آگاهی شهروندان از مشکلات محلی، آگاهی از سرمایه گذاری های محلی و. . . که در قالب مقوله محوری مشارکت مجازی شهروندان پدیدار شده است. همچنین مشارکت سیاسی شهروندان شامل مشارکت بودجه ای شهروندان و مشارکت سیاسی/ مجازی شهروندان است. نتیجه گیری: با توجه به ضرورت تعاملات اجتماعی شهروندان در فضای مجازی، باید به منظور تقویت تعامل میان شهروندان، راه اندازی شبکه های اجتماعی بومی در کشور در دستور کار قرار گیرد و از سوی دست اندرکاران و سازمان های مربوطه حمایت شود.

در چند دهه اخیر دیدگاه توسعه پایدار به عنوان دیدگاه غالب در تمام زمینه های علوم به عنوان رویکردی نوین وارد گردیده است. این دیدگاه و رویکرد خاص آن به محله یعنی توسعه محله ای پایدار حل مشکلات شهری را در بازگشت به مفهوم محلات در شهرها می دانند. در مقیاس محلی استفاده از فرایندهای مشارکتی توسعه، بر اساس مشارکت بهینه عموم مردم محلی به عنوان سرمایه های اجتماعی امری ضروری است. در این راستا لازم است ابتدا مشخص گردد که ادراک مردم محلی از فرایند مشارکتی چیست و چه مسایلی را سبب تقویت و یا تضعیف این فرایند می دانند.در این مقاله با استفاده تکنیک مصاحبه عمیق و استفاده از گروه های کانونی در یک محله نمونه شهری )محله جلفا( که دارای پیشینه قوی تاریخی و شبکه های اجتماعی قوی در گذشته بوده است، ادراک و تصور ذهنی ساکنین از یک فرایند مشارکتی و عوامل مثبت و منفی موثر بر آن مورد بررسی قرار گرفته است. از بررسی های بعمل آمده می توان چنین استنباط نمود که در کنار عدم وجود و یا تضعیف فرهنگ مشارکت در میان مردم محله، یکی از دلایل اصلی عدم وجود روابط اجتماعی در میان ساکنین محلات، عدم وجود فضاهای محلی و اجتماعی است که از طریق آن بتوان زمینه ایجاد تعاملات و شبکه اجتماعی قوی و انگیزه لازم در ساکنین محلی، برای مشارکت در طرح های محلی را ایجاد نمود. بنابراین ایجاد و طراحی فضاهای عمومی اجتماعی شهری در مقیاس محلات می تواند زمینه ای برای تشویق به مشارکت فعال تر مردم در برنامه های توسعه محلی باشد.

امروزه شهرها باید نقش فعالی در ایجاد «اقتصاد محلی رقابت آمیز» و «بهبود کیفیت زندگی» همه ساکنان داشته باشند. تجربه کشورهای توسعه یافته نشان می دهد که تلاش های اقتصادی و توسعه اجتماعی شهر، زمانی بیشتر موفق خواهد بود که به وسیله یک «فرایند استراتژیک» هدایت شود. در این میان، چشم اندازسازی به عنوان قلب فرایند CDS و به عنوان فکری استراتژیک قبل از برنامه ریزی استراتژیک از اهمیت شایانی در برنامه ریزی توسعه شهری برخوردار است. مقاله حاضر دو هدف اصلی را دنبال می کند: «1- ایجاد بستری برای ساکنان شهر مراغه تا در مورد آینده مشترک شهر خود تفکر کرده و برنامه ریزی کنند و 2- رسیدن به یک چشم انداز مشترک برای توسعه آتی شهر مراغه تا آن هم بستری برای برنامه ریزی توسعه شهری و طراحی طرح های اجرایی باشد.» روش مورد استفاده بر حسب هدف، «روش تحقیق کاربردی»، و شیوه مطالعه بر حسب روش و ماهیت، «تحقیق توصیفی - تحلیلی زمینه یاب» (پیمایشی) می باشد. بر اساس نتایج تحقیق، ساکنان شهر مراغه و قشرهای مختلف جامعه شهری دارای اجماع نسبتا خوبی بر روی قابلیت ها، پتانسیل ها و مشکلات شهر مراغه و در نتیجه رسیدن به یک چشم انداز مشترک برای توسعه آتی آن هستند.

رویکرد های طرح ریزی موجود اگر چه می توانند در شرایط عدم قطعیت و به صورت غیر متمرکز طرح ریزی نمایند، اما اکثر آن ها در مواقعی که ‏شرایط پیچیده سناریوهای فرماندهی و کنترل همچون نیاز به طرح ریزی دقیق، تصمیم گیری بلادرنگ، ‏ارتباطات محدود بین عامل ها و پویایی محیط حاکم است، بازده خوبی نداشته و گاهی با شکست مواجه می شوند. از بین رویکردهای موجود، مدل های توسعه یافته DEC-POMD مانند MAOP-COMM، برای این شرایط مناسب هستند. می توان با بهبود مدل MAOP-COMM، طرح ریزی دقیق تری برای عامل ها انجام داد. در این مقاله با ارتقاء اکتشاف ‏تابع ارزش و به کارگیری «پیش بینی دومرحله ای» در استراتژی یافتن خط مشی بهینه و اخذ تصمیم صحیح، الگوریتم اخیر بهبود داده شد. در مرحله بعد رویکرد بهبود یافته را در قالب یک وب سرویس پیاده سازی شد تا برای هر سناریوی دلخواه با شرایط محدود شده، سناریو طراحی شده را از معمار سناریو دریافت کند و با فرض پویا بودن محیط، طرح ریزی لازم را به طور برخط انجام داده و دنباله اقدامات عامل ها را در هر لحظه تعیین نماید. نتایج به دست آمده، برتری ‏الگوریتم بهبود یافته را نشان می دهد، به گونه ای که سرویس طراحی شده با الگوریتم بهبود یافته می تواند در شرایط عدم قطعیت به صورت ‏غیر متمرکز و برخط با کارایی مضاعف و درصد بالایی از صحت تصمیم گیری برای عامل ها طرح ریزی نماید.

سابقه و اهداف: چالشی که امروزه آموزش پرستاری با آن روبرو است توسعه یک برنامه درسی با راهکارهای مناسب خصوصا در آموزش بالینی به منظور توسعه مهارت های تفکر انتقادی در فرایند مراقبت از بیماران است. هدف این مطالعه، تعیین تاثیر آموزش مشارکتی بیمار محور در کارآموزان پرستاری بر تفکر انتقادی و فرایند مراقبت از بیماران بخش داخلی قلب بیمارستان شفا دانشگاه علوم پزشکی کرمان بوده است.روش بررسی: پژوهش حاضر یک مطالعه نیمه تجربی است که بر روی دانشجویان ترم پنج پرستاری که با تخصیص تصادفی به دو گروه 30 نفر مداخله آموزش مشارکتی و 30 نفر شاهد آموزش بالینی بر اساس روش معمول تقسیم شده بودند، انجام گرفت. ابزار پژوهش پرسشنامه ای متشکل از سه بخش اطلاعات دموگرافیکی، سوالات مربوط به فرایند پرستاری و آزمون مهارت های تفکر انتقادی استاندارد کالیفرنیا فرم بود.یافته ها: میانگین نمرات پس آزمون تفکر انتقادی گروه مورد 12.8 و گروه شاهد 9.23 بود که از لحاظ آماری این تفاوت معنی دار بود P<0.05. همچنین در رابطه با مقایسه میانگین نمره پس آزمون فرایند پرستاری در دو گروه 15.8 مورد و 13.43 شاهد اختلاف معنی دار آماری P<0.05 مشاهده شد.نتیجه گیری: هر دو گروه از نظر آموزشی پیشرفت داشته اند. از آن جایی که دانشجویان گروه مورد به صورت گروهی در مطالعه بیماران واقعی (case study) مشارکت می نمودند و جستجوی اطلاعات را در مراقبت نقادانه بکار می بردند، لذا پیشرفت گروه مورد به طور معنی داری نسبت به گروه شاهد بیشتر بوده است و این تفاوت منجر به دسته بندی اطلاعات، درک و فهم از موقعیت بیمار استدلال منطقی و اولویت بندی مشکلات و ارزشیابی می شده است.

امروزه بافت های فرسوده شهری از جمله مهمترین معضلاتی هستند که گریبان گیر شهرها شده اند. این بافت ها به طور عمده بخش هایی از شهر هستند که از چرخه تکاملی حیات آن جدا گشته و به شکل کانون مشکلات و نارسایی ها درآمده اند. این درحالیست که این بافت ها از ظرفیت ها و قابلیت های نهان بسیاری برخودارند که اگر به فعلیت برسند می توانند در فرایند توسعه شهر به عنوان نیروی محرک استفاده شوند. از این رو توسعه نوسازی و بهسازی بافت های فرسوده شهری از اهداف اصلی نوسازی شهرها قرار گرفته است. طی سال های متمادی برای برطرف نمودن این معضلات راهکارهای بسیاری پیش روی مسوولین شهری قرار گرفته است. اما این رویکردها عمدت به دلیل نگرش های صرفا کالبدی، گرایش های صرفا طراحانه و در نظر نگرفتن خواست ساکنین این بافت ها، عمدتا با شکست مواجه شدند. با توجه به اینکه نوسازی شهرها در جهت ارتقا کیفیت زندگی صورت می گیرد لازم است کلیه ابعاد کالبدی و غیرکالبدی (اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی) شهر مدنظر قرار گرفته شود و از آنجا که مردم استفاده کنندگان و ذینفعان اصلی طرح های شهری هستند، توجه به خواست و نیازهای آنها در طرح های شهری اهمیت به سزایی دارد و راه را برای تحقق پذیری این طرح ها نیز هموار می سازد. امروزه ارگان های دولتی، مقامات تصمیم گیرنده و مجریان طرح ها، همگی به این موضوع واقف شده اند که حضور و مشارکت مردم در امور شهر به ویژه بافت های فرسوده و تاریخی، نقش اصلی را در تحقق پذیری این طرح ها ایفا می نمایند. این امر نه تنها در تحقق این پروژه ها موثر است، بلکه از طریق درگیر نمودن مردم با محیط زندگی خود، از انواع کمک های مردمی (مالی و نیروی انسانی) استفاده نموده و آنان را نسبت به محل سکونت خود حساس می نماید. بدین ترتیب مردم خود را در برابر سکونتگاه خود مسوول دانسته و پایداری این طرح ها تضمین می شود. این مقاله درصدد است با ارائه فرایندی منتخب با رویکردی مشارکتی، گامی در جهت تحقق پذیری پروژه های نوسازی و بهسازی بافت های فرسوده شهری بردارد. در این راستا مقاله حاضر به تبیین اهمیت موضوع مشارکت در امر بهسازی و نوسازی بافت های فرسوده پرداخته و سعی در عملیاتی نمودن آن با استفاده از فرایند مشارکتی منتخب، در حوزه دانش طراحی شهری دارد. ساختار اصلی مقاله از سه بخش تشکیل می شود: بخش اول، با عنوان مبانی نظری، دربرگیرنده تعاریف، تاریخچه و معرفی سطوح مشارکت است. بخش دوم، تحت عنوان مشارکت در عمل، ضمن بیان مزایای مشارکت، به معرفی فرایندهای مشارکتی پرداخته و «فرایند همکاری پایدار» را به عنوان فرایند منتخب در حوزه دانش طراحی شهری معرفی نموده است و ابزارهای مشارکتی را در این فرایند بررسی می نماید. در نهایت در بخش سوم، نمونه موردی شهر له در تبت مورد بررسی قرار گرفته شده است. این مقاله این شهر را به عنوان یکی از نمونه های موفق در خصوص اجرای یک فرایند مشارکتی بافت فرسوده معرفی نموده و به تشریح فرایند مشارکتی همکاری پایدار در نوسازی بافت فرسوده این شهر می پردازد. با توجه به مطالعات انجام شده، فرایند همکاری پایدار با هدف پایداری زیست محیطی، به صورت یک چرخه طراحی شده است. این فرایند، به عنوان فرایندی مشارکتی که متخصین و مردم، در تمامی مراحل آن حضور دارند، می تواند راهگشای طراحان و برنامه ریزان شهری در تحقق پروژه های نوسازی و بهسازی بافت های فرسوده باشد.